Türlü çeşit insanlarla uzun, kısa, anlık ilişkilerine tanıklık ettiğim bir dostum, "sana bir şeyler anlatmak istiyorum ama, bil ki, ben de anlatırken anlayacağım ne hissettiğimi, ne demek istediğimi" dedi. Her zaman duygusal durumlarla ilgili iyi kötü bir kelâmı olan ben, sustum ve hiç sözünü kesmeden dinledim... Şimdi o sohbeti sana anlatmakla ayıp ediyorum belki ama, paylaşılması, üzerinde düşünülmesi gerek bence.
"Öyle bir an geliyor ki"; diye başladı sözlerine. O'na sevgimi haykırmak istiyorum. Kocaman oluyor yüreğim ve haykırmazsam sanki ölecekmişim gibi hissediyorum kendimi. Duruyorum... Susuyorum... Ölmüyorum.. Sevgili Özdemir Asaf'ın şiirindeki gibi.
geleceğim bekle, dedi
ben beklemedim, o da gelmedi.
ölüm gibi bir şeydi,
ama kimse ölmedi...
Yüceltmiyorum kimseyi; eskiden yaptığım gibi. İlk defa alışmadığım bir korku yaşıyorum ama, en önemlisi de anlamsız buluyorum hislerimi dile getirmeyi. Çünkü duygularımın sadece bana ait olduklarını biliyorum. Şöyle düşün; biri var karşında, bir şeyler söylüyor hayata dair, tam da senin inandığın noktadan ve yetmez bir de bilgiyle; ya da susuyor bazen, çünkü gereksiz buluyor içine çekilmeye çalışılan konuşmayı. Duruyor, düşünüyor, derin derin içine çekiyor tütününün dumanını... Hareketleri ağır değil, sadece sakin. Kafasına konan sinek, üzerine fışkıran domates suyu veya durup dururken nereden geldiği belirsiz bir bağırış; hoplatmıyor O'nu yerinden. Dinliyor, bakıyor, görüyor, anlamaya çalışıyor. Normal karşılıyor pek çok durumu, ama duygularını da söze dökmeden -belki de dökemeden- anlatıyor gözlüklerinin üzerinden. Büyük değil davranışları; öylesine, doğal, yumuşak... Ama öfkesinin, tepkisinin çok ama çok kocaman olabileceği aşikâr; bu yüzden kontrollü, yani farkında, yani kendinde...
Önem verdikleri var hayatında. Biraz dikkatli bakınca, görüyor ve anlıyorsun ki, hemen hepsiyle aynı ses tonu ve kelimelerle konuşuyor; kedilerle bile...
Şimdi, hayattaki duruşu böyle olan biriyle temas edince ben, hemen her şeyin nedenini sorgulayan, 'buradan ne anlamalıyım?', 'ne yapmalıyım?', 'bu insanın varlığının, benim yaşamıma katkısı ne ki?' diye düşünmeden edemiyorum. Her şeye anlam yükleme alışkanlığıyla, bu sefer afallıyorum; anlamı sadece kendi olan insanın karşısında.
................................
Gençliğimin kısa bir dönemini birlikte geçirdiğim, bir zaman sonra ayrılmak istediğim, sevgili insanlarımdan biri bana, "bir gün, elli yaşına geldiğinde ve yalnız olduğunda, çok üzüleceksin böyle davrandığın için" demişti. O zamanlar elli yaşıma çok vardı ve söyledikleri gereksiz bir dram taşıyordu...
Şimdi ellime yakın bir yerlerde "yalnız değilim" ama, hissettiğim, düşündüğüm hiç bir şeyi karşımdakine söylemiyorum. Oysa, içimden gelen her şeyi söyleyebilecek, yapabilecek, bunun da hesabını vermek zorunda olmayacak bir yaşta, yerde ve durumdayım. Gençken "git" diyebiliyordum, şimdiyse kimseye "kal" diyemiyorum. Yıllarca inandığım yüce, kutsal, nerden bileyim kimi ulvî duyguların, 'sevgi'nin bile, artık söze dökülmesini anlamsız buluyorum. 'Biliyor musun ....? seni seviyorum; benim için çok önemli ve kıymetlisin...' Eeeee? Karşındaki, 'aaahh ne güzel', 'tamam... peki... iyiymiş...', 'olur bazı bünyelerde böyle şeyler...'; dediğinde, ne yapacaksın? "Seni seviyorum" beyânınla el elde, baş başta kalıverirsin. O'na nedir ki bu bilgiden, bu seni ilgilendiren bir durumdur ve memnunsan hissettiklerinden ne âlâ, tadını çıkart, risk alma di mi?
Birileri bir şey yapar, sen bir şey hissedersin... Ya da tam tersi. Hissettiklerin, karşındakine sorumluluk yüklememelidir, adına 'sevgi' diyerek. Bir alışveriş varsa duygusal dünyanda samimiyetle; beklentisi de, hesabı da olmamalıdır.
İnanıyorum ki, bir kez dökülürse ağzımdan 'sevgi' sözcükleri, işin büyüsü, tadı, keyfi kaçacak. En güzeli sadece ellerin, bakışların konuşması... Bazen keyifli, derin bir iç çekişle, 'çok huzurluyum' denmesi, küçük bir kıpırtınla, gideceksin zannedilip, elinin tutulması sıkıca; yerinde, ölçülü bir ihtimamla davranılması.
Yüreğinin ağzında, heyecanının 'kalp krizi mi geçiriyorum acaba?' dedirttiği anlara rağmen; düşünüyorsun, biliyorsun ve yaşıyorsun. Böylece, önce yaşayıp sonra düşünüp, bilme sürecini geçtiğini anlıyorsun...
'Basit yaşamak gerek' diyorsun. Ama, beni en çok şaşırtan, kendimi bu kıvamda bulmuş olmak. Bu yüzden hiç bir beyânın gereği yok bence; sence var mı?" dedi.
Bir şey diyemedim hemen. Dakikalardır sessizce dinlediğim dostumun, uzun uzun gözlerine baktım; mutlu olduğunu gördüm. Bence sen, başka bir boyuttan bakmaya ve yaşamaya başlamışsın ilişkileri ve bunu içine tamamen sindirmene çok az kalmış ve inan çok yakışmış bu hâl sana, diyebildim.
................................
O geldi, birini anlattı ve "yoruldum ama, seninle paylaşmak iyi geldi. Seviyorum seni" diyerek, sıcacık dokundu yanağıma ve gitti. Beni, anlattıkları, anlatırkenki halleri ve son söyledikleriyle, küçük kırmızı evimde yalnız bıraktı.