Bazı erkekler beni çok şaşırtır...
Yakın zamanda, böyle birini daha tanıdım; aslında, kulak misafiri olduğum bir telefon konuşması üzerine, "tanıma arzusu" duydum.
Düzenli olarak evine temizliğe gelen hanıma, yemek siparişi vermek için her zaman aradığı yere; "iyi günler, şimdi evde "ablam" var; O'nun için, ................... istiyorum. Adres ................. Teşekkürler, kolay gelsin" dedi.
Basit di mi? "tanıma arzuma" hayret ettiniz, hele bunu paylaşıyor olmamı, son derece saçma buldunuz. Erkeklerin, bu basit halleridir beni O'nlara uzak ya da yakın kılan. Benim O'nlar için düşündüklerim, hissettiklerim O'nları çoğaltmaz ama, beni çok mutlu eder, yakınlarında olmak. Nerede, nasıl yaşıyor olurlarsa olsunlar, farkedilirler ve mutlak fark yaratırlar çevrelerinde.
Ve aynı basit nedenlerle uzak dururum bazılarından. Kendi dar ve sığ dünyalarında sıkışıp kaldıkları için, nezaketsiz olduklarını düşünürüm. Anlayabilirim, onları nezaketsizliğe iten sebepleri ama, onaylayıp yakın duramam. Bu düşünce ve duygularım da onları azaltmaz. Durumu baştan, "erkekler" diye ayırdım, çünkü kadınları çoğunlukla nezaketsiz buluyorum zaten; diye bitirdi sözlerini.
Birden başlamıştı konuşmaya, belli ki bugünlerde pek önem verdiği bir konuydu bu. Sessizce dinledim, her zaman olduğu gibi içtenlikle sarılıp birbirimize, vedalaştık. O gittikten sonra, sert bir kahve yaptım, küçük bir bardağa viski koydum, ince sigaradan yaktım, derin bir nefes aldım ve nezaketsiz davranışlarımı düşündüm.