Söylediği onlarca sözün dışında, bir de "... herkesle sigara içiyor ya hû..." demiş. Vay! Ölçüsüz, cüretkâr ve fakat acıtıcı... Ölçüsüz ve cüretkârlığı O'nu, acıtıcılığı beni ilgilendiriyor elbette. Kişiselleştirdim, içselleştirdim; nasıl ya, nasıl benim için böyle bir söz söyleyebilir ve bu sözü duyanlar, neden ve nasıl sessiz kalırlar? Her zamanki gibi önce kendime, sonra sözü söyleyene ardından sözü sessizce dinleyenlere kızdım. Uzunca bir süre düşündüm, kafamın içinde bu konuyu sorguladım, konuştum söyleyen ve dinleyenlerle kendi kendime. Sonunda dinleyenlerin sessizliğini anlayıp (?) daha doğrusu işin bu kısmını O'nlara bırakıp, söyleyenin hadsizliğine takıldım; çıktım karşısına, konuştum; rahatladım! Neydi bu konuşma, "sanma ki, söylediklerinden habersizim... sanma ki sana sesimi çıkartamam..." türünden, lüzumsuz birşey.
.....................................
Evet, benim en çok yaptığım eylemdir sigara içmek, hem de yıllardır. Dikkat etmem sigara ve hatta içkiyi kimlerle içtiğime ama, kimlerle içmemem gerektiğini hep bilirim. Teke tek kalmışsam biriyle; kişinin bilgisizce fikir beyan etmesi, ortak konu olmaması, beğenmemem karşımdakini belki kişi, davranış ve hatta cinsiyet olarak; samimiyetsiz, güvensiz bulmam, konuşmama nedenidir benim için; ve sırf bu yüzden sigara bile içmem onlarla; ya da özen gösteririm o zamanı birlikte geçirmemeye.
Eeeeeeeeeeeeeeee?
Düştüğüm tuzaklar var. Biri bir şey söyler ve ben dert edip bunu, kendimi önemsediğimi sanarak, karşısımdakine değer yüklerim. Oysa ufak tefek şeyler var hayatta; hayatın bütününün bir parçası onlar elbette ama, dediğim gibi ufak tefek ve ben onları büyütünce, gereğinden fazla değer katıyorum; zavallıca. Biliyorum ki, kendi küçük dünyamda, kimse bana istemediğim bir şeyi yaptıramaz ve söyleyemez. Karşılaştığım sevimsiz her davranış, her söz için yarattığım sebeplerim var ve beni esas öfkelendiren işte bu sebepler. Hep dediğim gibi "b*kumla kavga..."
Biramı, şarabımı ya da viskimi yudumlarken, sigaramın dumanını üfürerek, kendimce konforlu hayatımın içinde, "ne zaman gelsem, bu kadını herkesle sigara içerken görüyorum", "gazımı da almıyor zaten"; "günaydın demedi, sandalyede kaykılarak oturuyor, demek ki bana saygı duymuyor" diyen işverenlerin; "köle miyiz? her cumartesi çalışıyoruz", ya da nerden bileyim "maaşıma hâlâ zam yapılmadı", "herşeyi ben mi yapacağım, yeter yaaa" diyen çalışanların; "benim iş tanımımda, bulaşık yıkamak, tuvalet temizlemek yok" diyen kendimin; zavallılıklarını, şımarıklıklarını dert ederek, vakit öldürüyorum. Evet, gerçekten öldürüyorum. B*ktan bir konuyu saatlerce, günlerce yaşamın en önemli, en halledilmesi, hem de o an halledilmesi gereken meselesiymiş gibi yaşıyorum; kendimi her şeyden sorumlu tutuyorum...
.....................................
Yine de, yeryüzünde binlerce nedenli nedensiz acı, şiddet, yokediş varken; benim herkesle sigara içiyor olmamı sorun edeni, sorun etmem de, sorun edilecek bir şey değil :)
Bu da okuyana hediye :)