Üstten bakıldığında, sıradan, dümdüz, heyecansız, keyifsiz, öylesine biriyimdir aslında... Benimle ilgili derinlikleri, ancak sabır gösterir, zaman ayırır, bakar ve görürse anlar insanlar... Yoksa geldiğim gibi giderim.
.........................
O, çok yalın... Yalınlığı, O'nu anlayabildiğimiz anlamına gelmiyor ama, anlaşılmaz da değil. Soru sormadan kendince, yanıtlarını bulman gereken bir hali var. İçinde neler döndüğünü bilemiyoruz ama, bir şey dönmüyormuş gibi durduğu için, soracağımız her soru, kendimizle ilgili yeni bir soru yaratıyor. En azından "bu soruyu O'na niye sordum ki?" diye soruyor insan kendine.
Biraz da şöyle; uykuyla uyanıklık arasında izlediğin bir film, duyduğun bir ses; rüya mı ki bu acep? diye sağından soluna dönerken, çarptığın bir beden. Ah! Evet! Nefes alıyor... demek ki yaşıyor ve benim rüyamda; ne güzel dediğin. Bazen, ne kadar uzakta durursam rahat eder ve ben de rahatsız etmediğim için rahat ederim, duygusu veren. Kurallarını kendi belirlediği oyunların içinde var olmaya alışkın ben için, hiç bir hamleyi önceden kestiremediğim bir oyunun içinde olmak, düşündürücü, heyecan verici.
.........................
Kendine ait olmayan, rahat hissedemediğin yerlerde, meselâ uzun otobüs yolculuklarında tutar, tutabilir bazı insanlar, giderilmesi gereken ihtiyaçlarını. Ama bu insan, sadece ihtiyacını kontrol etmiyor; bedeninin tamamına ve zamanına hâkim.
Bir yanıyla sinir bozucu bu hâkimiyet sıradan ben için; bir yanıyla da nerden bileyim işte, ısrarla O'nu tanıma, anlama arzusu yaratıyor içimde.
.........................
Yıllarca derin sandığım, basit duygularla oynaştım. Bu duyguların üzerine saatlerce konuştum, sayfalarca yazdım. Dilimi geliştirdi bu yaşadıklarım... Şimdi dilimi tutma zamanı.